مسیر9تهرانگردی بااتوبوسHop-On Hop-Off » گردش آفرینان پارس گردش آفرینان پارس

گردش آفرینان پارس

منو

مسیر۹تهرانگردی بااتوبوسHop-On Hop-Off

مسیر۹تهرانگردی بااتوبوسHop-On Hop-Off

میدان بهارستان، باغ نگارستان،موزه هنرهای معاصر، موزه مجلس، صفی علیشاه، لقانطه، مسعودیه،کوچه نظامیه، مسجد سپهسالار، سرچشمه، خانه مدرس، خانه قوام، خانه پروین اعتصامی، مسجدطلاچی، خانه دبیرالملک ، تکیه رضاقلی خان، امام زاده۷ دختران، بیمارستان سپیر، سرای کاظمی۴:۰۵

میدان بهارستان:

میدان بهارستان از قدیمی‌ترین میدان‌های تهران است. بهارستان از واژه های زیبای فارسی است میدان بهارستان تا پیش از تشکیل مجلس شورای ملی، از جمله اراضی باغ نگارستان بود. میدان بهارستان تا اواخر دوره سلطنت رضاشاه میدان نگارستان نامیده می‌شد[که از نام باغ و کاخ نگارستان گرفته شده‌بود. مجموعه نگارستان در شمال میدان قرار داشت و به‌دستور فتحعلی شاه قاجار به عنوان خانه تابستانی پادشاه در خارج از شهر تهران آن روز ساخته شد. و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در شمال غربی این میدان واقع است. یکی از گره‌‌گاه‌هایی که در خلال انقلاب مشروطیت شکل گرفت و طی دو دهه همچنان مکانی حساسی به ‌شمار می‌رفت، مجلس شورای ملی و در مقابل آن میدان بهارستان بود.

دلیل اصلی اهمیت این میدان وجود ساختمان مجلس شورای ملی (مجلس دوره مشروطه) و مجلس شورای اسلامی در این میدان است. میدان بهارستان محل رخدادهای مهم تاریخی در تاریخ معاصر ایران بوده‌است. مهمترین این رخدادها ایجاد ساختمان نخستین مجلس قانونگذاری ایران در دوره مشروطه در این میدان، ترور میرزا علی‌اصغرخان اتابک در هنگام خروج از مجلس، به توپ بسته شدن مجلس توسط قزاقان تحت فرمان لیاخوف روسی، راهپیمایی‌های متعدد مردم در حمایت از دولت مصدق و نیز راهپیمایی مخالفین دولت مصدق در این میدان است.

باغ نگارستان:

از بناهای قدیمی تهران است که در سال ۱۲۲۲ هجری قمری (۱۱۸۷ ه‍.خ.) به دستور فتحعلی شاه قاجار به عنوان اقامتگاه تابستانی ساخته شد. این بنا دارای دو عمارت عالی به نام‌های دلگشا و تالار قلمدان داشت. این بنا در زمان ساخت خارج از تهران قرار داشت، اما در سال ۱۲۸۴ ه‍.ق. که ناصرالدین شاه بر وسعت شهر تهران افزود، این بنا در داخل حصار جدید قرار گرفت و پس از بنای کاخ‌های صاحبقرانیه و سلطنت‌آباد، این باغ در اختیار نهادهای حکومتی قرار گرفت.

در ۱۳۰۴ ه‍.ق. این باغ به مدت یک سال به وزارت عدلیه اختصاص داده شد. کمی بعد در بناهای جنوبی باغ، مدرسهٔ مستظرفه به ریاست کمال‌الملک تأسیس شد.

در ۱۳۱۵ ه‍.خ.، کتاب‌خانهٔ باغ ساخته شد که معاونت آن را پروین اعتصامی به‌عهده داشت. در ۱۳۳۵، مؤسسه لغت نامه دهخدا، کلاس‌های زبان‌های خارجی، جغرافیا و کلاس‌های عمومی دانشکده ادبیات دایر شد. در ۱۳۳۷ نیز مؤسسه تحقیقات اجتماعی در این مکان آغاز به کار کرد.

موزه مجلس:

 بنیانگذاران روشن‌بین کتابخانهٔ مجلس از همان سال‌های نخستینِ راه‌اندازی کتابخانه، دراین اندیشه بودند که با خرید تابلوهای هنرمند عالیقدر، استاد کمال‌الملک و برخی دیگر از هنرمندان برجسته در کنار پارلمان موزه‌ای به‌نام آن استاد برجسته برپا کنند. استاد کمال‌الملک پس از آگاهی از این نیت خیر تعدادی از آثار خویش را نیز به رسم اهداء در اختیار می‌گذارد و این مجموعه ارزشمند سنگ‌بنای شکل‌گیری موزهٔ مجلس می‌شود. بعدها با افزوده شدن برخی آثار ارزندهٔ دیگر از دست‌نویس‌های و اسناد تاریخی و اشیای نفیس موزهٔ مجلس تنوع بیشتری یافت.

در سال‌های پس از پیروزی انقلاب نیز تحولی در مجموعه‌سازی این موزه پدید آمد و اشیاء و آثارِ اهداءشده از سوی مقامات خارجی و هیأت‌های پارلمانی به رؤسای وقت مجلس شورای اسلامی هم به این موزه منتقل گردید.

مجلس شورای اسلامی-، موزه در عمارت قدیمی و زیبای مجلس شورای ملی معروف به ساختمان مشروطه در تاریخ ۱۱ آذر ۱۳۸۸ بازگشایی گردید.

 صفی علیشاه:

حاج میرزاحسن اصفهانی، ملقب به صفی علیشاه (زاده:سه‌شنبه ۳ شعبان ۱۲۵۱ (قمری) برابر با ۳ آذر ۱۲۱۴ در اصفهان، درگذشت: جمعه ۲۴ ذی‌الحجه ۱۳۱۶ (قمری) برابر با ۱۵ اردیبهشت ۱۲۷۸ در تهران)، از مشهورترین مشایخ و بزرگان متصوفه در اواخر قرن سیزدهم و اوایل قرن چهاردهم هجری و از جمله فضلا و علما و بزرگان عرفاء سلسله نعمت‌اللهی بود.وی که شاعری توانا و عارفی مطلع بود، نخست از جمله مریدان منور علیشاه شیرازی، قطب سلسله نعمت اللهی محسوب می‌شد، اما پس از اینکه به نمایندگی از وی به تهران مهاجرت کرد و مدتی در این شهر اقامت نمود، خود رأساً ادعای قطبیت کرد و سلسله صفی علیشاهی را بنیان نهاد .

امروزه خیابان معروف به صفی علیشاه و خانقاه، از دو ضلع شرقی و شمالی خانقاه صفی علیشاه می‌گذرد. صفی علیشاه در روز چهارشنبه، ۲۴ ذی الحجه سال ۱۳۱۶ هجری قمری، و در سن ۶۵ سالگی، در خانقاه خویش که در سالهای پایانی عمرش، به صورت منزل شخصی او درآمده بود، درگذشت خیابان صفی علیشاه در منطقه بالای بهارستان باغ و منطقه زندگی وی بوده که توسط مریدان وی به او اهدا شده بوده است و اکثر انها برای سیف الدوله بوده است.

 عمارت مسعودیه:

 عمارت مسعودیه به همراه باغ نگارستان، باغ لاله‌زار و باغ سردار ایروانی یکی از اماکنی است که در محدودۀ شمال حصار شاه طهماسبی تهران در عصر ناصری بنا شده و همچنان که خصوصیات باغ‌های ایرانی را داراست با نقش‌مایه‌ها و عناصری از معماری فرنگی مزین شده است.

عملیات احداث عمارت مشتمل بر بیرونی و اندرونی و دیگر ملحقات در سال ۱۲۹۵ هجری قمری به فرمان مسعود میرزا ملقب به ظل‌السلطان فرزند ناصرالدین شاه و به سرکاری رضاقلی‌خان ملقب به سراج‌الملک در زمینی به وسعت ۴۰۰۰ متر مربع از اراضی باغ نظامیه به اتمام رسید. این محل از‌‌‌ همان سال‌های ۱۲۹۰ قمری به بعد که باغ عمارت نظامیه توسط مسعود میرزا خریداری و بنای عمارت در آن آغاز شد، به مسعودیه شهرت یافت.

مجموعۀ عمارت مسعودیه شامل ۵ عمارت دیوانخانه، سفره‌خانه، حوضخانه، عمارت سید جوادی، عمارت مشیرالملکی و عمارت سردر، پُر است از گچ‌بری، کاشی‌کاری، خطاطی، نقاشی دیواری و به طوری کلی تزئینات نفیس، تقسیم‌بندی‌های فضایی و عملکردهای متنوع و موقعیت مکانی آن در محدودۀ میدان بهارستان که بسیاری از مهم‌ترین حوادث تاریخ معاصر را به خود دیده است از خصوصیات منحصر به فرد آن به شمار می‌آید.

در فاصله سال‌های ۱۳۴۲ و ۱۳۴۳ ش، از عمارت مسعودیه برای مدت کوتاهی به عنوان دانشکده افسری استفاده شده است.

در سال ۱۳۴۵ هجری شمسی با تفکیک وزارت آموزش وپرورش از فرهنگ و هنر، عمارت مسعودیه به وزارت آموزش و پرورش سپرده شد و نخستین وزارتخانه آموزش و پرورش در آنجا مستقر شد.

مسجد سپهسالار:

مسجد و مدرسه ی عالی سپهسالار (شهید مطهری) تقریباً در منطقه ی مرکزی شهر ساخته شده و در زمان ساخت از موقعیت شهری مناسبی برخوردار بوده است. با توجه به محل کاخ گلستان ، بازار دروازه شمیران ، باغ و عمارت فخرالدوله ، کوچه ی میرزا محمود وزیر، خیابان عین الدوله، کوچه ی نظامیه و سه راه امین حضور که تماماً در اطراف این محل قرار دارند، به این نکته می توان پی برد.

مسجد و مدرسه ی عالی سپهسالار در استحکام و وسعت فضا و منظره ی عالی و ساخت دلگشا اولین و بزرگترین مسجد و مدرسه ی عالی پایتخت به شمار می رود که بر اساس اصول مهندسی و معماری بنا شده و از هر نظر تابع الگوهای معماری سنتی ایرانی است.مهندس و طراح آن اولین مهندس و معمار تحصیلکرده ی ایرانی به نام میرزا مهدی خان شقاقی(۱۲۹۹ـ۱۲۲۳هـ . ش؛ تهران ) ملقب به ممتحن الدوله است که پس از اتمام تحصیلات خود از فرانسه به ایران بازگشته است. مرحوم سپهسالار در نقشه کشی و طرز معماری و وضع ساختمان این بنای بزرگ ، شکل بنا و نقشه ی ابنیه ی شرقی اسلامی را در نظر داشته و به عقیده ی برخی از کارشناسان این بنا از نزدیک ترین تلفیق ها میان معماری مساجد استانبول است. در حقیقت در این بنا حسن سلیقه ی معماری دوره ی اخیر شرقی به حدی که بایست انجام گرفته است. ساخت هسته ی اصلی بنا نزدیک به پنج سال به طول انجامیده و در مدت شش سال، ساخت بنا اتمام یافته که البته خود سپهسالار، دو سال بعد از شروع احداث بنا درگذشت و پس از مرگ وی تکمیل مجموعه توسط برادرش یحیی خان مشیرالدوله صورت گرفته  است. در استحکام این بنا ، ذکر همین مطلب بس که محوطه ی بنا بدواً به عمق ۱۷ متر حفر شده و شفته ریزی محکمی صورت گرفته است. معماری این بنا که شاید بتوان به جرأت آنرا آخرین شاهکار معماری ایرانی دانست دارای الگوی چهارایوانی است. بنای مسجد و مدرسه ی عالی در مجموع دارای ۸ مناره ی بلند می باشد که بلندترین آن ۳۷ متر و کوتاه ترین آن ۲۵ متر ارتفاع دارد. امتداد نیم استوانه ای آنها تا کف حیاط می رسد و ابتکاری منحصربه فرد را به نمایش در می آورد. تمامی مناره ها از آجر ساخته شده و پوششی با کاشی کاری بسیار زیبا دارند.

 سرچشمه:

 سرچشمه نام محله‌ای قدیمی در تهران است. این محله در منطقه ۱۲ شهرداری تهران واقع است. که در حقیقت منبع چشمه ای برای آبیاری و تامین آب بوده است که معمولا محل مقدس و قابل توجه بوده است.

محل برامدن اب دو قنات صدریه و نظامیه و اتصالش به هم سرچشمه بوده است

از بناهای مهم و قابل تامل:

  • خانه قوام الحضور (خانهٔ فرهنگ محله سرچشمه)
  • دفتر سابق حزب جمهوری اسلامی محل انفجار هفتم تیر انتهای کوچه نظامیه در خیابان مصطفی خمینی.
  • خانه وثوق الدوله

 خانه مدرس:

 این خانه، سال گذشته توسط مؤسسه دارالقرآن امام علی(ع) خریداری شد و در دست مرمت قرار گرفت. هم‌اکنون در بخشی از خانه، اسناد و آثار مرتبط با سید حسن مدرس را به نمایش گذاشته‌اند و بخش دیگر را به فعالیت‌های قرآنی اختصاص داده‌اند. خانه مدرس نخستین بار در سال ۱۳۷۹ با پیگیری رسانه‌ها و خبرنگاران حوزه میراث فرهنگی در کانون توجه مسئولان نظام جمهوری اسلامی (دفتر رهبری، نهاد ریاست جمهوری و مجلس شورای اسلامی) قرار گرفت و کوشش برای حفظ و مرمت آن آغاز شد. بدین منظور دولت در سال ۱۳۸۲ بودجه‌ای به مبلغ یک میلیارد و ۱۵۰ میلیون تومان را در اختیار سازمان میراث فرهنگی قرار داد تا نسبت به خرید، مرمت و تبدیل خانه مدرس به موزه، اقدام کند اما برخی کارکنان اداره کل میراث فرهنگی استان تهران در یک سندسازی آشکار، خانه دیگری را به نام خانه مدرس خریداری کردند. این تخلف به‌رغم اعتراض نمایندگان مجلس شورای اسلامی، هیچگاه مورد پیگیری سازمان میراث فرهنگی قرار نگرفت. از این گذشته، گروه سه  نفره‌ای که مأمور شناسایی محل خانه مدرس شده بودند، تنها بخش بیرونی خانه او را مورد شناسایی قرار دادند و خواسته یا ناخواسته، زمینه تخریب بخش اندرونی خانه را فراهم کردند. این بخش در سال ۱۳۸۷ تخریب شد. جالب اینکه خانه مدرس تا به امروز در فهرست آثار ملی ثبت نشده است. یکی از افراد مظنون به تبانی و سندسازی در پرونده خانه مدرس، بی‌آنکه به اتهامات وی رسیدگی شود، از میراث فرهنگی استان تهران به استان دیگری منتقل شده است و کسانی که با انجام تحقیقات ناقص و غیرروشمند، زمینه تخریب بخشی از خانه مدرس را فراهم کردند، هرگز درباره قصور یا تقصیر خود مورد بازخواست قرار نگرفتند. گزارش مصور این صفحه نگاهی دارد به پیشینه خانه مدرس و برخی فضاهای آن در نخستین روزهای پس از مرمت.

خانه مدرس کجاست؟

نخستین و مهمترین روایات تاریخی مربوط به خانه مدرس را «عبدالله مستوفی» از دیوانسالاران اواخر دوره قاجار و اوایل دوره پهلوی ارائه داده است. او در کتاب خود با عنوان «شرح زندگانی من؛ تاریخ اجتماعی و اداری دوره قاجاریه» می‌نویسد: «از خیابان برق [امیرکبیر کنونی] که به کوچه میرزا محمود [شهیدی علیرضا جاویدی] سرازیر شوند، دست چپ به چند کوچه برمی‌خورند…. کوچه پنجم، کوچه بن بستی به اسم کوچه آقا عزیز [مدرس] است که در این کوچه، خانه‌های قدیم مشیرالسلطنه واقع است. این خانه‌ها را می‌فروختند. مدرس پولهای ‎ خود را از صندوق مباشرت مجلس گرفت و مبلغی هم قرض کرد و این خانه‌ها را یکجا خرید. یک دست آن را مجزا و تعمیر کرد و فروخت و از قیمت آن هم قرض خود را داد و مازاد آن را به مصرف تعمیرات دست دیگر رساند. این حیاط دو تا خلوت هم در عقب داشت که ممکن بود به کوچه نصیرالدوله در پیدا کرده و علیحده از آن استفاده شود. و این خانه، خانه مدرس شد.»

این همان حیاط است؟

بخش بازمانده خانه مدرس از سه حیاط تو در تو تشکیل می‌شود. دکتر علی مدرسی، نوه دختری سید حسن مدرس و استاد سید عبدالله انوار، تهران شناس برجسته هر دو معتقدند که حیاط کوچک واقع در بخش جنوب غربی خانه، محل ملاقاتهای مدرس بوده است. با این حال ابراهیم خواجه نوری از معاصران مدرس، حیاط بزرگ‌تر را محل ملاقات او با ارباب رجوع معرفی می‌کند و حال و هوای این ملاقات‌ها را چنین شرح می‌دهد: «روزی بشدت راغب دیدار مدرس به راهنمایی یک از مأنوسان او به خدمتش شتافتم…. خود آقا در حیاط وسیعی پشت به دیوار، یک زانو نشسته بود و گروه ارباب رجوع نیم دایره بزرگی در مقابلش تشکیل داده بودند. در بین حضار تقریباً از همه طبقه وجود داشت: وزیر، وکیل، هوچی، داوطلب شغل اداری و حکومتی، سید، آخوند، بقال و غیره…. چیزی که خوب به خاطر مانده است، این است که محضر بدون تشریفات آقا متناوباً هم دادگاه می‌شد، هم دارالحکومه، هم شورای سیاسی، هم مجمع علمی و دینی.»

 خانه قوام:

این بنای زیبا که در سال ۱۲۵۳ قمری در زمان محمدشاه ساخته شد، متعلق به یکی از صاحب منصبان دوره قاجار به نام میرزا محمد قوام الدوله آشتیانی می‌باشد.

این خانه تاریخی از جاذبه‌های شهر تهران است که در سال‌های قبل از انقلاب توسط انجمن آثار ملی خریداری و به سازمان ملی حفاظت آثار باستانی واگذار شد و این سازمان آن را مرمت کرد.

قسمتی از بنا در تعریض کوچه میرزا محمود وزیر از بین‌رفته که به احتمال زیاد متصل‌کننده اندرونی و بیرونی به یکدیگر بوده است‌.

همچنین‌، تبدیل ایوان تابستانی به تالار آینه کاری از دیگر تغییرات بنا است که پس از توسعه ارتباط ایرانیان با کشورهای اروپایی صورت گرفته است‌.

از خصوصیات این بنا باید به نظم و تقارنی اشاره کرد که با آجر و چوب در نمای ساختمان به وجود آمده است‌. وجود ۷ دری در این بنا از جمله مهم‌ترین عوامل زیبایی آن محسوب می‌شود. ۷ دری جزو عنصرهای معماری ایرانی‌اسلامی است‌. در حیاط بیرونی یک حوض و چند باغچه تعبیه شده است.

قرینه این حیاط نیز حیاط دیگری است که حیاط اندرونی محسوب می‌شود و دارای باغچه و حوض است‌. این دو حیاط با چند راهرو به هم‌دیگر مرتبط می‌شوند. از ویژگی‌های دیگر وجود دو بادگیر و یک شیروانی در بام بنا است که انسان را برای رفتن به طبقات بالا بر می‌انگیزد. این دو بادگیر قرینه هم هستند.

در این بنا نمای بادگیر از آجر تهیه شده است و تزیینات قسمت فوقانی هر شیار دارای ارسی و آینه است که این عامل هماهنگی کامل بین تزیینات نقاط مختلف بنا را نشان می‌دهد. این هماهنگی در کار معماری و هنر ایران از بزرگ‌ترین تا ظریف‌ترین عناصر را شامل می‌شود.

ورود به قسمت داخل بنا از حیاط بیرونی و درونی و از طریق دو راه پله انجام می‌شود. طبقه‌اول متشکل از ۲ تالار بزرگ به نام‌های آینه و تبنی یا سفره‌خانه و ۲ راهرو و ۳ اتاق کوچک است‌. طبقه دوم نیز متشکل از ۲ راهرو و ۶ اتاق است که یک راهرو و ۳ اتاق در ضلع غربی و یک راهرو و ۳ اتاق دیگر در ضلع شرقی بنا شده است‌. زیر زمین ساختمان در قسمت زیرین تالار آینه و تبنی قرار گرفته که تنها از حیاط اندرونی می‌توان به آن وارد شد.

اتاق یا تالار آینه این مجموعه که در طبقه هم‌کف و در قسمت شمالی خانه قرار دارد و از دیگر اتاق‌های جانبی بزرگ‌تر است‌، مخصوص پذیرایی از میهمانان و سیاست‌مداران وقت بوده است‌، و از بخش اندرونی خانه مجزا است‌. تزیینات این تالار به دلیل رفت و آمد رجال کشورهای غربی‌، از الگوهای غربی پیروی کرده‌است‌. تصاویر زنان فرنگی به‌صورت کارت پستال در میان آینه‌کاری‌ها و موتیف‌های گچ‌بری نشان‌دهنده این مطلب است.

 خانه پروین اعتصامی:

خانه پروین اعتصامی: آدرس استان تهران ، شهر تهران ، شرق خیابان مصطفی خمینی (سیروس سابق) ، پائین تر از چهارراه سرچشمه ، کوچه شهید علیزاده کمیلی ، انتهای بن بست اول ، پلاکهای ۶ ، ۸ و ۱۰
دوران و بانی اثر : اواخر قاجار ، پدر پروین اعتصامی ملقب به اعتصام الملک
امکان بازدید : در حال حاضر یک سوم ملک که در اختیار موزه ایکوم است قابل بازدید است

 

خانه دبیرالملک :

میرزا محمد حسین خان فراهانی ملقب به دبیرالملک از مربیان دستگاه مستوفی گری قاجاریه و از کارگزاران آن دولت است. وی چهار سال منشی میرزا تقی خان وزیر نظام و همراه او در ارزنه الروم بوده و در صدارت امیر کبیر نیز چند سال منشی گری او را نموده است. ومدتی نیز نیابت تولیت آستان قدس رضوی را برعهده داشته است.

امام زاده۷ دختران:

اما حکایت دیگر همین است که « هفت دختران امامزاده کوچکی نزدیک تکیه بود که در آن هفت دختر ایرانی از خانواده بزرگان که به تقدیس معروف است که قبل از دوران صفویه که اجداد ما با ترکمن ها جنگ می کردند، این هفت خواهر خواستار اجازه جنگ شدند، با اینکه مرسوم روز نبود و چون با مخالفت رو به رو شدند لباس مردانه پوشیده و صورت ها را بسته به جنگ رفتند. هنگامی که پدرشان به خانه بازگشت آنان را در منزل نیافت به محل جنگ رفت و اجساد دختران خود را پیدا کرد. آنان را در این محل دفن کرد و مدفنشان کم کم بدل به امامزاده شد که مورد توجه زنان تهران است هر شب جمعه خانواده ها هفت شمع بر روی مقبره روشن می کردند»

 بیمارستان سپیر:

بیمارستان و مرکز خیریه دکتر سپیر یک بیمارستان و مرکز خیریه یهودی در کلانشهر تهران با بیش از ۵۰ سال قدمت که در حال حاضر بزرگترین موسسه خیریه در میان اقلیت‌های مذهبی در ایران است. سیامک مره صدق استاد دانشگاه، دکتری متخصص جراحی عمومی و نماینده کلیمیان در دوره هشتم و کنونی کمیسیون بهداشت و درمان مجلس شورای اسلامی ریاست این بیمارستان را که زیر مجموعه انجمن کلیمیان تهران است، برعهده دارد. روزنامه‌ی کریستین ساینس مانیتور در سال ۲۰۰۷ میلادی در گزارشی یکی از علل برای همزیستی میان یهودیان و مسلمانان در تهران را “بیمارستان و مرکز خیریه دکتر سپیر” عنوان و تقدیر کرده‌بود

سرای کاظمی:

عمارت کاظمی مربوط به دوره قاجار است و در تهران، خیابان ۱۵ خرداد، کوچه ابوالقاسم واقع شده و این اثر در تاریخ ۳ بهمن ۱۳۷۹ با شماره ثبت۳۰۳۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

سرای کاظمی ، متعلق به سید کاظم وزیردواب است که از ماموران محمد شاه بوده است

این بنا همانند خانه‌های سنتی ایرانی شامل بیرونی، اندورنی، آب انبار، مطبخ، اصطبل است.

حیات بیرونی در جنوب و اندورنی در شمال واقع شده است و خانه فعلی بخش کوچکی از مجموعه ای بوده است که اکنون جدا شده است. آنچه از قسمت اصلی این خانه بازمانده است قسمت شاه نشین است که یک طبقه زیر و یک طبقه روی دارد.

بادگیرها و تزیینات بیرونی و نمای زیبای آجری و پنجره‌های ارسی از ویژگی‌های منحصر به فرد معماری این ساختمان است.

 

دسته بندی ها:   تهران گردی

نظرات